W konwencjonalnych silnikach indukcyjnych i silnikach synchronicznych z magnesami trwałymi zarówno rdzeń stojana, jak i rdzeń wirnika wykonane są z blach ze stali krzemowej.
Podstawowym materiałem blachy ze stali krzemowej jest stal o zawartości krzemu od 1,0% do 4,5%. Blacha ze stali krzemowej charakteryzuje się wysoką przenikalnością magnetyczną, dzięki czemu strumień magnetyczny może płynnie przepływać i generować duży moment obrotowy.
Zamiast używać pojedynczego kawałka stali krzemowej, cienkie arkusze stali krzemowej są układane razem, aby stłumić szkodliwe działanie prądów wirowych.
Zgodnie z prawem indukcji elektromagnetycznej, gdy przewodnik zostanie umieszczony w zmiennym polu magnetycznym, wewnątrz przewodnika powstają indukowane prądy o wirujących wzorach – są to prądy wirowe. Gdyby rdzeń silnika był wykonany z litego kawałka stali krzemowej, prądy wirowe przepływające przez rdzeń wytwarzałyby ciepło w wyniku oporu elektrycznego. Bardzo niska rezystancja bloku z litego metalu powoduje powstawanie wyjątkowo dużych prądów wirowych i ogromnego wytwarzania ciepła. Spowodowałoby to wzrost temperatury rdzenia do kilkuset stopni w bardzo krótkim czasie, bezpośrednio spalając izolację cewki i niszcząc silnik.
W przypadku laminowanych arkuszy stali krzemowej pomiędzy każdym arkuszem znajduje się warstwa izolacyjna. Duże, niezakłócone prądy wirowe, które przepływałyby przez stały blok, są dzielone przez izolację na liczne drobne prądy wirowe zamknięte w pojedynczych cienkich arkuszach. Strata prądu wirowego jest proporcjonalna do kwadratu grubości blachy ze stali krzemowej. Innymi słowy, jeśli grubość blachy zostanie zmniejszona do jednej dziesiątej pierwotnej, straty wiroprądowe spadną do jednej setnej.
Każdy arkusz stali krzemowej jest zwykle wytwarzany przez tłoczenie, następnie układany w stosy i prasowany w celu utworzenia rdzenia. Rdzenie wirnika są zwykle mocowane skurczowo na wale, podczas gdy rdzenie stojana są zwykle wciskane w obudowę silnika.